✍️ محمود بابااوغلیمسأله قومیت و هویت فرهنگی در منطقه خاورمیانه؛ از دیر باز، نقش بس تعیین کننده ای در معادلات سیاسی( چه در حوزه داخلی و در توزیع قدرت و چه در تعیین روابط و مناسبات بین المللی) داشته است. به بیان دیگر؛ کرد، عرب ، ترک و سایر هویت ها، در ابتدای امر؛ خود را متعلق به هویت قومی تعریف کرده اند و تعلق آنان به هویت ملی در گستره جغرافیای سیاسی؛ در درجه دوم اهمیت قرار داشته است. چنین رویکردی؛ هر چند به عنوان یک معلول و در جریان تضاد ها و تعارض های بین اقوام در کشاکش کسب قدرت و تثبیت موقعیت قومی شکل گرفته و قوام یافته است؛ ولی در عین حال؛ عاملی نیز برای تداوم تبعیض ها در توزیع قدرت و ثروت، توسط حاکمیتی بوده است، که سلطه سیاسی قوم خاصی را نمایندگی می کرده است. بر همین اساس می توان گفت؛ که به دلیل بالا بودن «عصبیت قومی» و مساله «تشخّص فرهنگی» در میان کردها؛ آنان همواره به عنوان «حاشیه نشین سیاسی»، از کمترین سهم در حق تعیین سرنوشت، در سطوح بالای مدیریت سیاسی برخوردار بوده اند. چنین شرایطی؛ دهه هاست که آنان را به مخالفان و منتقدان سرسخت دولت های مرکزی کشورهای متبوع خود بدل کرده است. و در این مسیر نیز؛ بارها و بارها مورد سوء استفاده اختلافات میان کشورهای متخاصم قرار گرفته اند. حمایت های شاه از ملا مصطفی بارزانی به عنوان یک اهرم فشار بر علیه دولت عراق و دشمنی های صدام با کردها در جریا

محمود بابااوغلی:وقوع سیل و زلزله و دیگر بلایای این چنینی؛ درست است که در زمره بلاهای طبیعی قرار دارند؛ ولی چگونگی شناخت ماهیت آنها، جهت کنترل میزان تخریب و زیان های انسانی و اقتصادی؛ کاملا بعد اجتماعی دارد و شاخصی برای تعیین میزان موفقیت مدیریت سیاسی و اقتصادی در یک جامعه محسوب می شود.کشور ایران؛ به لحاظ ویژگی های زمین شناختی؛ که بخش اعظم آن گسل های فعال و مناطق کوهستانی است؛ به صورت بالقوه از قابلیت بالایی برای وقوع چنین حوادثی برخوردار است.تجربه جاری شدن سیل های بنیان کن و زلزله های خانه خراب کن در تاریخ دور و نزدیک این کشور؛ می تواند نقشه راهی برای مدیران و برنامه ریزان سیاسی کشور باشد؛ تا با اتخاذ راهکارهای فنی و اجرای طرح های بلند مدت؛ به کنترل هر چه بیشتر این بلاهای طبیعی اقدام نمایند.واقعیت این است که ما ملتی هستیم که به شکل وحشتناکی به ابن الوقت بودن عادت کرده ایم. وقتی یک اتفاق این چنینی رخ می دهد؛ نتایج آن در لابلای انبوه هیاهو و هیجانات جمعی؛ از ابعاد مختلف مذهبی و سیاسی مورد کنکاش قرار می گیرد. ولی در فردای آرام شدن فضای ملتهب و احساسی؛ همه چیز به یک باره به بوته فراموشی سپرده می شود!با نگاهی گذرا به سابقه تلفات زلزله در کشور ایران؛ آنچه به ذهن متبادر می شود؛ این است که تغییر چندان محسوسی در این کشور در خصوص تغییر زیر ساخت ها و تعریف آن به عنوان یک پدیده قابل کنترل؛ صور

محمود بابااوغلی: ویکتور هوگو در رمان بلند خود به نام بینوایان؛ شخصیت هایی را معرفی می کند که هریک می توانند به عنوان مدلی برای معرفی ویژگیهای شخصیتی و فرهنگی یک مجموعه از افراد جامعه تلقی شوند.ژان والژان؛ نماد انسان هایی است که قربانی مناسبات ظالمانه اقتصادی شده اند. و برای زنده ماندن؛ مجبورند دست به دزدی و کار خلاف قانون بزنند. والژان؛ کسی ست که شرارت اش محصول شرایط جامعه است. واین که شرایط بد زندگی ست که از او یک دزد و مجرم ساخته است. ولی هر بار که شرایط تصمیم میان دوراهی انتخاب برایش مهیا می شود؛ او رفتاری فداکارانه از خود به نمایش میگذارد. هرچند که از تبعات منفی آن در امان نمی ماند. مادام و موسیو تناردیه؛ به عنوان نماینده طبقه ای که تمامی رذایل اخلاقی و امانتداری را فدای منافع شخصی و تداوم روابط ناعادلانه اقتصادی می کنند تا با توسل به روشهای استثماری؛ هر چه بیشتر، بر داشته های خود بیفزایند.ژاور؛ پلیس وظیف شناسی است که اجرای بی چون و چرای قانون را فارغ از دلایل زیر ساخت های ظالمانه مناسبات اقتصادی و اجتماعی در ایجاد جرایم، دنبال می کند ولی در تقابل روانی تضاد میان وظیفه و وجدان؛ و تصمیم برای انتخاب میان یکی از آن دو؛ کارش به بن بست می کشد.این رمان که در سال 1862 منتشر شد؛ به تعبیر خود هوگو؛ بنای کار خود را در یک فرایند از شر به خیر، از بی عدالتی به عدالت، از بطلان به حقیقت، از ش

روز دانشجو؛ از هویت صنفی تا هدایت فکری روز؛ (شانزده آذر) در تاریخ مبارزات سیاسی ایران به روز دانشجو معروف شده است.بدون آن که وارد مقدمه و شرح ماوقع از حیث چگونگی ماجرا(ماهیت دولت کودتا، آغاز رابطه با انگلستان، ورود نیکسون به ایران جهت بررسی چگونگی هزینه کرد دلارهای پرداختی به سپهبد زاهدی، تجاوز نیروهای امنیتی به دانشکده فنی و کشته شدن سه نفر از دانشجویان طرفدار حزب توده و جبهه ملی) شوم؛ می خواهم نقش و کارکرد چنین روزی را در آفرینش هیجانات جمعی و هویت تراشی برای قشری خاص در به دوش کشیدن بار سنگین مسولیت مربوط به نقد و کنترل حاکمیت و حرکت های مطالبه محور؛ مورد بررسی اجمالی قرار دهم.وقتی صحبت از روز کارگر می شود؛ اولین چیزی که به ذهن می رسد؛این است که فرصتی برای تجمع اعتراضی کارگران ایجاد شده است، تا در این روز با طرح مشکلات و مسایل شغلی خود، دولت و صاحبان کار را به تمکین خواسته های خود فرا خوانند.و وقتی هم صحبت از روز معلم می شود، آنچه که در نظر مردم و مسئولان از این روز برجسته می شود؛ این است که در چنین مناسبتی مراسم تجلیل و قدردانی از معلمان در محیط های آموزشی و با صرف شیرینی و چای؛ با ممنوعیت حضور خیابانی برای طرح مطالبات صنفی، رویه ی معمول هر ساله است. ولی از روز د

در چند روز گذشته؛ اظهارات خانم سحر قریشی(بازیگر)، در خصوص چگونگی حضور زنان در ورزشگاه ها، در شبکه های مجازی بازتاب گسترده ای داشته است. یادداشت زیر را در پاسخ به پست ارسالی دوستی در همین رابطه نوشتم: معتقدم اکثریت زنان جامعه ما، به خودآگاهی جنسیتی لازم هنوز دست نیافته اند. احساس فرودستی در ذهنیت زنان جامعه ما به شدّت جا خوش کرده است. لذا با ورود زنان به ورزشگاه ها؛ تغییری در شرایط مربوط به قطب بندی های جنسیتی ایجاد نخواهد شد.زیرا زنان جامعه ما، فاقد ابزارهای کاربردی و پشتوانه فکری متعلق به جامعه مدنی هستند. تبعیض های جنسیتی ناشی از باورهای مذهبی؛ اغلب به شکل داوطلبانه از سوی بخشی از زنان جامعه مورد استقبال قرار می گیرند. با سواد و بی سوادش هم به یک میران تابع الگوهای سنتی حاکم بر جامعه مرد سالارند. هنوز که هنوز است؛ در ادارات و موسسات دولتی و غیر دولتی ما، از نوشتن نام کوچک خانم ها خودداری می شود. و هیچ اراده ای هم از سوی هیچ شخصیت حقیقی و یا حقوقی در جهت تغییر این رویه خودنمایی نمی کند. در خود همین فضای مجازی؛ اغلب خانم ها از گذاشتن تصویر خود در قاب پروفایل خودداری می کنند. حتی اگر استاد دانشگاه، پزشک و یا یک معلم باشند. چرا؟ برای این که از دو طرف(خانواده و جامعه) تحت فشار روانی قرار دارد. و از آنجایی که توانایی تقابل با رفتارهای ایذائی از سوی جامعه و قدرت اقناع اعضای خانواده را د